Sportieve passies

Voetbal: mijn 1e en grootste passie

Klink hier voor meer info en afbeeldingen.

Nadat ik vanwege versleten knieën (slijtage van het kraakbeen) noodgedwongen moest stoppen met selectievoetbal hebben we eerst een aantal jaar een vriendenelftal gehad.147692262_5_FQr4

We begonnen bij Die Haghe en gingen daarna naar v.v. SVH. Maar op dat moment waren er teveel spelers bezig met andere zaken, zoals verhuizen, trouwen, starten van een gezinnetje, dat de klad er al snel in kwam en we besloten te stoppen…

… als de ene deur dicht gaat wordt er vaak (vrijwel) meteen een andere geopend:

Tennis: mijn 2e sportieve passie
Vanaf eind jaren ’90 ben ik begonnen met tennissen. Allereerst bij T.V. De Hofstede in Rijswijk.
Fanatiek als ik gewend was vroeg ik direct aan mijn tennisleraar wat de gemiddelde speelsterkte was in Nederland.
Zijn antwoord was D1 (tegenwoordig 7).Nelson_Impossible Hiermee had ik meteen mijn persoonlijke doelstelling te pakken: ik wilde een pasje hebben met als aangegeven speelsterkte 6 / 6. Dus net iets beter dan gemiddeld en dan uiteraard in de single maar ook in de dubbel. Meer info vindt je via deze link.

Motorrijden: niet echt een sportieve passie maar meer een luxe vrijetijdsbesteding
Ik kwam voor het eerst met motorrijden in aanraking door m’n schoonvader. IMG_117743353692611Hij had vroeger aan motorracen gedaan en nam half 1990 Ellen en mij mee naar de TT-race op het circuit van Assen.
Ellen en ik hadden toen nog géén verkering, maar ik was al een aantal keer bij haar thuis geweest. En ja, gehaaid als ik was zag ik hier wel een mogelijkheid om op goede voet te geraken met ‘de ouders van…’. Je snapt het nu vast wel zo’n beetje 😉

Op tijd vertrekken
Laat het nu zo zijn dat we op zaterdagmorgen om 7:00u zouden vertrekken. Vrijdagavond wilde ik toch nog wel een uurtje op stap dus vroeg El mee, maar nee hoor, dat ging mooi niet door. El mocht niet mee van haar vader en tegen mij zei hij de inmiddels legendarische zin:
“Als je niet op tijd bent morgenochtend dan vertrekken we gewoon zonder jou!”

Even nog één uurtje op stap…
Eigenwijs als ik toen (nog) was ging ik uiteraard wel op stap en heb ik geweldig genoten. Dat uurtje werd (zoals gewoonlijk) ietsje langer en het was ondertussen alweer licht aan het worden toen ik in opperbeste stemming rond 5:00u de Marathon uitkwam. Snel naar huis opfrissen en stipt op tijd sta ik op de stoep. Fris gedoucht, mijn haartjes netjes gekamd, luchtje op, schone kleren aan en toch wel een beetje opgelucht dat ik dit keer wel op tijd was. Ik bel aan, maar het blijft donker en angstvallig stil in huize Botter. Bel nog een keer aan en nog een keer. Stil aan begin ik nu zenuwachtig te worden totdat ik boven een lichtje aan zie gaan en ik daarna wat gestommel hoor op de trap. Bleek dat ze allemaal nog lagen te slapen…
Je begrijpt dat tot op de dag van vandaag ik mijn schoonvader hier aan help herinneren! 🙂

Voor meer verhalen en afbeeldingen zie de pagina Motorrijden.